مگر نوشتن در وبلاگ هم اهمیتی دارد؟! بعید می دانم. من بیش از 7 سال است که به صدداستان دسترسی نداشتم. و امشب به لطف دوستی به این منظور، از نو، دست یازیدم. 7 سال از همه ی مخاطبین وبلاگم دور افتادم و در این هفت سال، همه فیسبوکی شدیم، تویتری شدیم، اینستاگرامی و تلگرامی شدیم، و وبلاگ ها مثل روستاها و دهکده های متروکه شد. این نوشته شاید یک ختم است. یک فاتحه است بر مزاری که روزگاری باشکوه و درخشان بود. هفت سال پیرتر و دورتر .

اول که توانستم پیام ها را باز کنم و بخوانم ، دیدم 877 پیام منتظر تایید در وبلاگ خوابیده و منتظر کلیک من است. چند صفحه را خواندم و بغضم ترکید.

آدم های رفته، دوستان رمیده، آدم هایی که چقدر صمیمی بودیم.

بعد دیدم دیگر نمی توانم بخوانم. گفتم این را بنویسم و بزنم به چاک...